Παρέμβαση στη Γ.Σ. 28.7.2016 για το Ν. 4387/2016

ΠΡΟΕΔΡΕΙΟ: Ευχαριστούμε το συνάδελφο Χασαπόπουλο. Ο συνάδελφος Ξανθόπουλος έχει το λόγο.

Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ: Νομίζω ότι σιγά-σιγά αποδεικνύεται μάλλον άνθρακας ο θησαυρός και αρχίζει και παίρνει μια πιο συγκεκριμένη κατεύθυνση η διαδικασία.

Το λέω αυτό γιατί έγινε πολλή φασαρία στην αρχή για να ξεκινήσουμε με μια ιστορική αναδρομή, κάποιες διαπιστώσεις, μια αφήγηση που την έχουμε ακούσει πολλές φορές, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε ή συμφωνούμε επιμέρους και διαφωνούμε και στην πρόταση τελικά εγώ συγκράτησα μια παράταση και μια αναλογιστική μελέτη του Υπουργείου, το 3^ο σημείο δεν το θυμάμαι ακριβώς, δε μας έκανε τη χάρη ο Χρήστος να μας το επαναλάβει.

Τέλος πάντων, θεωρώ ότι αυτά τα πράγματα τουλάχιστον για μένα δεν αποτελούν αυτό που θα έδινε μια συγκεκριμένη λύση ενδεχομένως στο πρόβλημά μας. Προσωπικά είμαι απ’ αυτούς που θεωρώ ότι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Και το αδιέξοδο το εννοώ με την έννοια ότι δεν είμαστε σε θέση όχι μόνο σα Σύλλογος Συνταξιούχων της Εμπορικής, αλλά και όλου του κινήματος, ότι δε μπορούμε ν’ ανατρέψουμε τις εξελίξεις.

Αυτή τη στιγμή εγώ θα ήθελα να καταθέσω μόνο κάποιες διαπιστώσεις σε κάποια ζητήματα.

ΜΕΛΟΣ: (Ερώτηση εκτός μικροφώνου). Από ποια παράταξη είσαι;

Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ: Είμαι από την Ενιαία Αγωνιστική Συσπείρωση Συνταξιούχων.

(Διαλογικές συζητήσεις)

Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ: Αυτό είναι δικό σας πρόβλημα, όχι δικό μου. Και δε σκοπεύω ν’ ανοίξω διάλογο μ’ αυτό τον τρόπο. Άμα θέλετε το συζητάμε αλλιώς.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Σας παρακαλώ πολύ.

Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ: Θα ήθελα αυτή τη στιγμή να καταθέσω κάποιες διαπιστώσεις γιατί τουλάχιστον προσεγγίζω πολύ διαφορετικά κάποια ζητήματα.

Κατ' αρχήν επειδή είμαι θεσμικός, θα ξεκινήσω με μια διαπίστωση μεταξύ πολλών άλλων, που επιφέρει ο νόμος 4387. Κατά την άποψή μου βάζει ουσιαστικά ταφόπλακα στην προοπτική του Συλλόγου του δικού μας και άλλων, οι οποίοι συγκροτούνται με βάση τον ασφαλιστικό φορέα των μελών τους και θέτει ένα σημαντικό ζήτημα οργάνωσης του Κινήματος και των υφισταμένων Οργανώσεων των Συνταξιούχων. Αυτό πρέπει να το λάβουμε υπ' όψιν μας, αργά ή γρήγορα θα το καταλάβουμε.

Δεύτερον: Θεωρώ ότι ο 4387 δεν αποτελεί μια μεμονωμένη ξαφνική διαδικασία, είναι ένα κομμάτι μιας συνεχούς, δυσμενούς διαδικασίας στο Ασφαλιστικό που κατά την άποψή μου αποτελεί στρατηγικό στόχο αυτού που λέμε «νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική αναδιάρθρωση, πράγμα το οποίο δεν το έχουμε αντιμετωπίσει με την ανάλογη προσοχή, την τακτική και τη στρατηγική από τη μεριά μας.

Η συγχώνευση όλων των συνταξιούχων στον ενιαίο ΕΦΚΑ συνοδεύεται από την πλήρη υπονόμευση και κατάργηση των θεμελιωμένων ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας και όχι των ειδικών δικαιωμάτων, το οποίο αποτελεί την κυρίαρχη κυβερνητική αντίληψη με βάση την οποία επιβλήθηκε η κατάργηση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας, δημιουργώντας εκ των πραγμάτων την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των στόχων της τακτικής και της στρατηγικής μας.

Το ερώτημα κατά την άποψή μου που προκύπτει είναι αν μπορείς να διασφαλίσεις θεμελιωμένα ασφαλιστικά δικαιώματα σ’ έναν ενιαίο φορέα ο οποίος εντάσσει υποτίθεται ισότιμα, ασχέτων των όρων και προϋποθέσεων συνταξιοδότησης των επιμέρους ασφαλιστικών φορέων, όλους τους συνταξιούχους στον ΕΦΚΑ, μετατρέπει αυθαίρετα θεμελιωμένα δικαιώματα σε προνοιακά επιδόματα και δημιουργεί τεράστιες αδικίες στο όνομα υποτίθεται της ισότιμης μεταχείρισης.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι μπορείς να διασφαλίσεις τα δικαιώματά σου, αρκεί να μη συγχέεις τον τύπο με την ουσία. Γιατί το στρατηγικό ζήτημα δεν είναι προφανώς η διατήρηση του ασφαλιστικού φορέα, αλλά η διασφάλιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων που προκύπτουν από τους όρους και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης που προβλέπει το καταστατικό του φορέα.

Ο 4387 θεωρεί αυθαίρετα ότι οι προσυνταξιούχοι δεν είμαστε συνταξιούχοι, παρά το γεγονός ότι λαμβάνουμε συντάξεις επί σειρά ετών, σύμφωνα με όρους και προϋποθέσεις του καταστατικού του ΤΕΑΠΕΤΕ που δημιουργήθηκε με την ισχύουσα ασφαλιστική νομοθεσία την οποία καταργεί αναδρομικά. Και αυτό είναι ένα κομβικό ζήτημα που πρέπει να το λάβουμε υπ' όψιν μας.

Θεωρώ όμως ότι το να διεκδικείς απλά την ιδιαιτερότητά σου είναι λάθος τακτική. Το να νομίζεις ότι θα σε μεταχειριστούν με διαφορετικό τρόπο, θεωρώ ότι είναι λάθος. Το ζήτημα που πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε δεν είναι τα επιμέρους δικά μας δικαιώματα, αλλά τα συνολικά ασφαλιστικά δικαιώματα, μάλλον τα ασφαλιστικά δικαιώματα τα βασικά τα οποία αφορούν όλο τον κόσμο, για να διευρύνουμε τις συμμαχίες μας με τον κόσμο της εργασίας, τους εργαζομένους, τους συνταξιούχους και τους ανέργους.

Το να δημιουργείς την ψευδαίσθηση ότι θα παραμείνεις ανέπαφος, αλώβητος και ξεχωριστός, νομίζω ότι ενδεχομένως ν’ αποτελεί αποπροσανατολισμό. Άποψή μου είναι ότι τα προβλήματα λύνονται συλλογικά με μελέτη, προγραμματισμό και συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης. Και σε αυτό μάλλον υστερούμε. Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ευχαριστούμε το συνάδελφο Ξανθόπουλο. Το λόγο έχει ο συνάδελφος Ρήγας.

(Πρακτικά Γ.Σ. 28.7.2016, σελ. 32-34)

Παρέμβαση στη Γ.Σ. 28.7.2016 για τη λειτουργία του ΣΣΕΜ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ: Ο συνάδελφος Ξανθόπουλος έχει το λόγο.

Κ. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ: Δυο τρία πράγματα θα πω, δε θα σας κουράσω, για να διευκολύνω λίγο.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι θεωρητικά, η Γενική Συνέλευση πρέπει ν’ αποτελεί την κορυφαία διαδικασία του Συλλόγου, την κορυφαία συλλογική διαδικασία. Δυστυχώς έχω την εκτίμηση ότι σήμερα αυτό δεν έγινε εφικτό ούτε κατανοητό. Άρα είναι σίγουρο ότι πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε, είτε υπερψηφίζοντας το συγκεκριμένο Απολογισμό είτε καταψηφίζοντάς τον, ενδεχομένως με την προοπτική να έχουμε άμεσες εξελίξεις στο Σύλλογο με ό,τι αυτό προϋποθέτει και συνεπάγεται.

Θέλω όμως να πω δυο τρία πράγματα. Κατ' αρχήν είναι σίγουρο ότι υπάρχουν αρκετά προβλήματα στην οργάνωση και τη λειτουργία του Συλλόγου. Έχω μάθει όμως ότι τα προβλήματα αυτά αντιμετωπίζονται με συγκεκριμένες προτάσεις, οι οποίες είτε τροποποιούν προηγούμενες αποφάσεις είτε θεσμοθετούν καινούργιες διαδικασίες.

Σ’ αυτή τη διαδικασία, κάποιοι συμμετέχουν κάποιοι δε συμμετέχουν. Εμείς λοιπόν στα πλαίσια αυτά, προσπαθήσαμε να προτείνουμε κάποια πράγματα όπως π.χ. να δημιουργηθεί κανονισμός λειτουργικών εξόδων και δαπανών και εγκρίθηκε ομόφωνα, όπως προτείναμε στη συνέχεια να δημιουργηθεί κανονισμός λειτουργίας των παραρτημάτων για να ενισχύσουμε την οργανωτική δομή και τη δημοκρατική λειτουργία του Συλλόγου γιατί υπάρχει ένα αντικειμενικό προβληματάκι εκεί.

Υπάρχουν όμως και κάποια προβλήματα τα οποία δεν αντιμετωπίζονται εύκολα. Ένα από αυτά ακούστηκε πριν, είναι το ζήτημα του καταστατικού του Συλλόγου. Το καταστατικό του Συλλόγου έτσι όπως έχει γίνει έχει πάρα πολλά προβλήματα η αλήθεια είναι, αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η διαδικασία τροποποίησης που προβλέπει, η οποία είναι σχεδόν απαγορευτική.

Για να γίνει κάτι τέτοιο πρέπει να υπάρχει διάθεση όλων, να υπάρχει μια στοιχειώδης συνεννόηση για να μπορούμε να το αλλάξουμε με βάση τις απαγορευτικές πλειοψηφίες που προβλέπει. Αυτό είναι ένα ζήτημα αντικειμενικό που πρέπει να το δούμε. Η συνέλευση πρέπει να είναι των μελών και να ψηφίσει με 3/4. Αυτό πρακτικά δε γίνεται. Άρα πρέπει να βρούμε έναν άλλο τρόπο.

Θα τελειώσω επισημαίνοντας κάποια πράγματα: Απαραίτητη προϋπόθεση για ν’ αντιμετωπισθούν τα προβλήματα, είναι να υπάρχει μια αντίστοιχη βούληση και διάθεση. Εγώ τον τελευταίο καιρό βλέπω ότι έχουν οξυνθεί με πρόσχημα και αφορμή τα υπαρκτά προβλήματα, έχουν αυξηθεί διαδικασίες και πρακτικές που υπονομεύουν τη λειτουργία του Σωματείου.

Κι αυτό είναι ένα ζήτημα που πρέπει να το έχουμε υπ' όψιν μας και να δούμε πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε εκτός αν δε θέλουμε. Το Προεδρείο που έχει φτιαχτεί, άσχετα αν κάποιους τους βολεύει ή όχι, να το παρουσιάζουν με διαφόρους τρόπους, το Προεδρείο έχει συγκροτηθεί στη βάση της αναλογικής και αντιπροσωπευτικής τηρουμένων των αναλογιών συγκρότησης χωρίς αποκλεισμούς.

Κάποιοι αποφάσισαν να συμμετέχουν, κάποιοι δε συμμετείχαν. Το Προεδρείο δεν είναι ένα σχήμα που έχει ενιαία άποψη. Και αυτό θα πρέπει να το έχουμε υπ' όψιν μας. Το ζήτημα το βασικό όμως είναι ότι αν έχουμε ενδεχομένως τη δυνατότητα ν’ αντιμετωπίσουμε κάποια προβλήματα συλλογικά, να έχουμε πλήρη συναίσθηση, συνείδηση, να συνειδητοποιήσουμε ότι μεμονωμένα δε μπορούμε να πετύχουμε τίποτα.

Εγώ μ’ αυτή την έννοια, παρά τις διαφωνίες μου θα ψηφίσω τον Απολογισμό. Εσείς που θα τον καταψηφίσετε ας σκεφτείτε σε μια περίοδο που τρέχουν ζητήματα Ασφαλιστικού…

(Διαλογικές συζητήσεις)

(Πρακτικά Γ.Σ. 28.7.2016, σελ. 74 -75)

Σχέδιο ομιλίας για τη Γ.Σ. της 28.7.2016

Υπάρχουν αρκετά προβλήματα στην οργάνωση και τη λειτουργία του Συλλόγου.

Ορισμένα από αυτά αντιμετωπίζονται σχετικά εύκολα, με την τροποποίηση των παλαιότερων ή τη λήψη νέων αποφάσεων. Αντί λοιπόν, η Ε.Α.Σ. Συνταξιούχων, να παραμείνει, όπως άλλες παρατάξεις, σε μια αρνητική, στείρα και αναποτελεσματική τοποθέτηση, σπέρνοντας παράλληλα διάφορες θεωρίες συνωμοσίας με επιλεκτικά και αναληθή εν πολλοίς στοιχεία,

πρότεινε, στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της 21.04.2016, τη δημιουργία Κανονισμού Λειτουργικών Εξόδων και Δαπανών (εγκρίθηκε ομόφωνα) και στη συνέχεια κατέθεσε σχετικό σχέδιο Κανονισμού, το οποίο εξακολουθεί, τρεις μήνες μετά, να βρίσκεται δυστυχώς ακόμα σε διαδικασία συζήτησης, με ευθύνη συγκεκριμένων παρατάξεων,

πρότεινε επίσης, τη δημιουργία Κανονισμού Λειτουργίας Παραρτημάτων, για την ενίσχυση της οργανωτικής δομής και της δημοκρατικής λειτουργίας του ΣΣΕΜ, αφού τα Παραρτήματα μπορούν να έχουν σημαντικό ρόλο, αλλά η σημερινή λειτουργία τους είναι άτυπη, δε στηρίζεται σε συγκεκριμένο πλαίσιο λειτουργίας και για το λόγο αυτό, μεταξύ άλλων, είναι προβληματική.

Άλλα όμως προβλήματα, παρουσιάζουν σημαντικές αντικειμενικές δυσκολίες, όπως η τροποποίηση του Καταστατικού του ΣΣΕΜ, εξαιτίας κυρίως της ανυπέρβλητης διαδικασίας τροποποίησης που προβλέπει το άρθρο 21: απαιτείται απαρτία Γ.Σ. με 1/2 των μελών & έγκριση 3/4 των παρευρισκομένων!

Απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση και την επίλυση των προβλημάτων και την ενίσχυση της θεσμικής και συλλογικής λειτουργίας του ΣΣΕΜ, είναι η ύπαρξη σχετικής βούλησης των παρατάξεων.

Δυστυχώς όμως, εκτός από τον εξαρτημένο, πελατειακό και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό και τις συνέπειές του, παρατηρούμε τελευταία, με πρόσχημα και αφορμή υπαρκτά βεβαίως προβλήματα, να επιδίδονται ολοένα και περισσότεροι / περισσότερες σε μια καταστροφική πρακτική υπονόμευσης και απαξίωσης του ΣΣΕΜ, αντί να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση και την επίλυση των προβλημάτων με συγκεκριμένες προτάσεις. Προφανώς, το να κατηγορείς τους άλλους είναι πιο εύκολο και βολικό από το να καταθέτεις προτάσεις, ώστε να συμβάλλεις μαζί με τους άλλους, στην επίλυση των προβλημάτων. Μάλιστα, η υπονόμευση και απαξίωση του ΣΣΕΜ, δεν προέρχεται μόνο από συνταξιούχους που δεν είναι μέλη του σωματείου, όπως θα πίστευε κάποιος. Αποτελεί πλέον συνηθισμένη πρακτική, στην οποία επιδίδονται ακόμη και μέλη του Συλλόγου, αλλά και του ίδιου του Δ.Σ. Τα τελευταία, επιδιώκουν επιπρόσθετα να μας πείσουν ότι αποτελούν τους κήρυκες του καλού, ενώ όσοι συγκρότησαν το προεδρείο του Δ.Σ., είναι εκπρόσωποι του κακού!

Θα ήθελα λοιπόν να υπενθυμίσω ένα σημαντικό στοιχείο που οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας, εάν βεβαίως επιθυμούμε να βγάζουμε σωστά συμπεράσματα: το Δ.Σ. του ΣΣΕΜ, πορεύθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς συγκρότηση, επειδή ακριβώς κάποιοι αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους, χωρίς αυτό βέβαια να απαλλάσσει απαραίτητα από ευθύνες και τους υπόλοιπους.

Στις 22.4.2016, το Δ.Σ. αποφάσισε κατά πλειοψηφία τη συγκρότηση αντιπροσωπευτικού – αναλογικού προεδρείου χωρίς αποκλεισμούς. Φαίνεται λοιπόν ότι κάποιοι επιθυμούσαν τους αποκλεισμούς. Είναι φανερό, ότι οι παρατάξεις που συγκρότησαν το προεδρείο, το οποίο δεν είναι προγραμματικό, δεν έχουν απαραίτητα τις ίδιες θέσεις. Επέλεξαν όμως αυτή τη λύση, ώστε να καταστεί εφικτή η ομαλή λειτουργία του ΣΣΕΜ.

Και αυτό ακριβώς το ουσιαστικό χαρακτηριστικό, η επιλογή να λειτουργήσει ομαλά ο ΣΣΕΜ, διαφοροποιεί πλήρως τις δύο διαφορετικές προσεγγίσεις, που εκφράζονται στο Δ.Σ. Γιατί μόνο συλλογικά, ως ΣΣΕΜ, μπορούμε ενδεχομένως να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τα προβλήματά μας και όχι μεμονωμένα.

Πέρα όμως από τα προβλήματα που αφορούν την οργάνωση και τη λειτουργία του ΣΣΕΜ, υπάρχει το πολύ σημαντικότερο πρόβλημα της προοπτικής του.

Είναι γνωστό ότι τα σωματεία συνταξιούχων δεν υπάγονται στην εργατική νομοθεσία, στο βαθμό βεβαίως που υπάρχει αυτή ως διακριτός τομέας στη χώρα μας, αλλά σύμφωνα με τις προβλέψεις του Αστικού Κώδικα. Συνήθως δε, δημιουργούνται με βάση τον εργασιακό χώρο καταγωγής των μελών τους ή τον ασφαλιστικό φορέα τους, όπως π.χ. συμβαίνει με το ΣΣΕΜ, μέλη του οποίου μπορούν να γίνουν όσοι / όσες λαμβάνουν σύνταξη από το ΤΕΑΠΕΤΕ. Αυτή η προϋπόθεση από μόνη της, αποτελεί περιοριστικό όρο για την ανανέωση των μελών του ΣΣΕΜ, αφού εκτός από τη συνεχή επιδίωξη κατάργησης των καταστατικών του ρυθμίσεων του ΤΕΑΠΕΤΕ, υπάρχει επιπρόσθετα και το καταληκτικό χρονικό όριο της 31ης.12.1992.

Ο Ν. 4387/2016, εφόσον εφαρμοστεί ως έχει, βάζει ουσιαστικά, εκτός των άλλων, ταφόπλακα στην προοπτική του ΣΣΕΜ. Η ένταξη όλων των ασφαλιστικών φορέων στον ΕΦΚΑ, θέτει εκ των πραγμάτων και ζήτημα οργάνωσης του κινήματος των συνταξιούχων και της προοπτικής των υφιστάμενων οργανώσεών τους, που θα υποχρεωθούν, αργά ή γρήγορα, να το αντιμετωπίσουν.

Παράλληλα, θέτει και ένα πρόσθετο σημαντικό ζήτημα, το οποίο θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να έχουμε αντιμετωπίσει, πράγμα που δεν έγινε, με αποτέλεσμα να εισπράττουμε σήμερα τις αρνητικές συνέπειες της τακτικής μας: οι συνεχείς δυσμενείς ασφαλιστικές εξελίξεις των τελευταίων χρόνων, στρατηγικός στόχος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, δεν έγινε κατανοητή από τη μεριά του κόσμου της εργασίας (εργαζόμενους, ανέργους, συνταξιούχους) και δεν αντιμετωπίστηκαν με την οφειλόμενη χάραξη της ανάλογης τακτικής και στρατηγικής, αλλά μεμονωμένα και αποσπασματικά.

Το σημερινό αποτέλεσμα αυτής της αρνητικής πορείας, οδηγεί στην ένταξη όλων των συνταξιούχων στον ενιαίο ΕΦΚΑ, η οποία συνοδεύεται από την πλήρη κατάργηση βασικών (και όχι ειδικών) θεμελιωμένων ασφαλιστικών δικαιωμάτων, δημιουργώντας εκ των πραγμάτων, την ανάγκη επανεξέτασης των στόχων, της τακτικής και της στρατηγικής μας.

Μπορούν άραγε να διασφαλιστούν τα θεμελιωμένα ασφαλιστικά μας δικαιώματα σε έναν ενιαίο φορέα ασφάλισης, στον οποίο:

• εντάσσονται, ισότιμα υποτίθεται, όλοι αδιακρίτως οι συνταξιούχοι, άσχετα από τους όρους και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης των επιμέρους ασφαλιστικών φορέων προέλευσής τους;
• μετατρέπονται αυθαίρετα τα θεμελιωμένα ασφαλιστικά δικαιώματα σε προνοιακά επιδόματα;
• δημιουργούνται τελικά τεράστιες αδικίες, στο όνομα υποτίθεται της ισότιμης μεταχείρισης;

Η δική μου απάντηση είναι καταφατική. Αρκεί βεβαίως να μη συγχέουμε τον τύπο με την ουσία. Γιατί, στρατηγικό ζήτημα δεν είναι η εσαεί διατήρηση του ασφαλιστικού φορέα, αλλά η διασφάλιση των βασικών ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας, που προκύπτουν από τους όρους και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης που προβλέπει το καταστατικό του υπό διάλυση ασφαλιστικού μας φορέα. Επιλογή την οποία δυστυχώς, δε διεκδικήσαμε, με αποτέλεσμα την ιδιαίτερα δυσμενή σημερινή μας αντιμετώπιση από το Ν. 4387/2016, που ορίζει αυθαίρετα ότι οι προ συνταξιούχοι (του ΤΕΑΠΕΤΕ), δεν είναι συνταξιούχοι, παρά το γεγονός ότι λαμβάνουν συντάξεις επί σειρά ετών, με τους όρους και τις προϋποθέσεις του καταστατικού του ΤΕΑΠΕΤΕ, το οποίο δημιουργήθηκε με ΣΣΕ, στο πλαίσιο της ισχύουσας τότε εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας, η οποία ουσιαστικά καταργείται αναδρομικά!

Σε μία δυστοπική συγκυρία όπου τα πάντα καταρρέουν, η οποία δεν περιορίζεται στα όρια της μικρής γειτονιάς σου, το να διεκδικείς τη διασφάλιση της δικής σου ιδιαιτερότητάς, αποτελεί λανθασμένη κι αναποτελεσματική τακτική, που σε απομονώνει επιπλέον από τους φυσικούς συμμάχους σου. Αντίθετα, η διεκδίκηση των κοινών βασικών δικαιωμάτων, διευρύνει τις συμμαχίες σου, σε ενώνει με τον κόσμο της εργασίας για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή τους και διασφαλίζει παράλληλα την ουσία των θεμελιωμένων ασφαλιστικών δικαιωμάτων σου. Το να δημιουργείς την ψευδαίσθηση ότι θα παραμείνεις ανέπαφος, αλώβητος και ξεχωριστός ή ότι θα σε αντιμετωπίσουν με διαφορετικό τρόπο, σε μια διαρκή διαδικασία κατά την οποία καταστρατηγούνται τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, ως αποτέλεσμα της στρατηγικής επίθεσης των αντιπάλων σου και όχι τυχαία, αποτελεί ένδειξη αδυναμίας να αντιληφθείς την ουσία της σημερινής συγκυρίας και οδηγεί αναπόφευκτα σε λανθασμένη και αποπροσανατολιστική τακτική.

Τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται, ούτε λύνονται με ψευδαισθήσεις, παραμύθια, μάγους και μαγικές συνταγές. Λύνονται συλλογικά, με μελέτη, προγραμματισμό και συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης. Και αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα, είτε το θέλουμε είτε όχι, στο οποίο οφείλουμε να απαντήσουμε με πειστικό τρόπο. Δυστυχώς όμως, δεν είμαστε ακόμη επαρκώς προετοιμασμένοι.

Υ.Γ. Πρόκειται για σχέδιο ομιλίας για τη Γ.Σ. του ΣΣΕΜ της 28.07.2016, το οποίο τελικά αποτέλεσε τη βάση δύο επιμέρους παρεμβάσεων, που έγιναν σύμφωνα με τη διαδικασία που αποφάσισε η Γ.Σ.